Bu bahar yordu yahu, bu sefer bahar depresyonu yakaladı beni.
*
Hem her gün sabah erkenden u y a n ı p gazeteye gözgezdirmek sonra da beni karşılayan kedileri soğukta öylece b ı r a k ı p karşıdan karşıya geçmek ve rüzgarda servisi beklemek canımı sıkıyor. Uykum yetmiyor ve zaten akşamları da uyukluyorum. Az gülüyor, çok şikayet ediyorum. Haksız olduğumu kimse söyleyemez; tüm bunları yapıyorum evet bazen şikayet ediyorum ve bu beni rahatlatmıyor. Kazançlı değilim yani hiçbir şekilde. İstediğim gibi bir başarım yok. İstediğim gibi bir odam yok(evet hala boyatamadım ve düzenleyemedim odamı. İstediğim gibi değil çevremdeki çoğu insan. Hiçbir şey istediğim gibi değil. Koskocaman bir aşk da yok. Nedir yani?
*
Okulda o f l a y ı p pofladığımda “bizim de moralimizi bozuyorsun” diyen arkadaşlarım var ve ben istemiyorum. Keyfimden ofluyormuşum gibi tepkiler hepsi de. Sınav haftası geldiğinde susmuyor hiçbiri ama o zaman kimsenin moraline bir şey olduğu da yok.
*
Aşağıdaki topal kedim ölmüş, yazık yavrusu her sabah peşimde. Bir de büyük var; uzun tüylü, siyah beyaz. Pek güzel o.
Ben sınıfta uyuduğumda sinirlenen hocalar, ben cıvıl cıvıl olduğumda “ne oldu?” sorularına boğuyorlar beni. Niye bilmiyorum, hep uyumam lazımmış gibi.
*
Esra’mı özledim.
*
Dansa mı başlasam? Ne yapsam bilmiyorum ki.
*
Yeni icon için (bkz: ) “I'd love to tell you all of my problem.” Diyorum.
*
Hayalimde de bir yer var ve ben orası için “burası benim evimmiş meğersem” diyorum.
*
Ahah bana 100 puan, herkese …
Hadi mutlu yaşayalım.